Een val met gevolgen
Ik was altijd een actieve man. Hield van fietsen. Van buiten zijn en werken in de tuin. Er was altijd wel wat te doen in en om het huis. Mijn werk als filiaalleider van een supermarkt gaf me voldoening. Ik had veel contact met onze klanten en dat vond ik prachtig. Ik ging eigenlijk prima dacht ik. Totdat ik twee jaar geleden van mijn fiets viel en mijn knieschijf brak.
Mijn huisarts wees me op Interapy
Ziekenhuis in, gips, de hele rambam. Ik mocht niet lopen en kon niet werken. Gek werd ik daarvan. Ik zat maar thuis. In de weg. Ik voelde me compleet nutteloos. ’s Nachts sliep ik slecht. Waarom weet ik niet - in elk geval niet vanwege de pijn, die gelukkig meeviel. Maar het zorgde ervoor dat ik overdag niet echt gezellig was voor mijn gezin. Ik was moe. Had zelfs geen puf om te lezen. Begon mijn familie af te snauwen. Kon de verhalen van de kinderen niet meer horen. Ik voelde me eenzaam en onbegrepen.
Toen het gips eraf mocht, ging het gek genoeg niet beter met me. Ik kon weer lopen en kon weer werken, maar ik merkte dat ik ontzettende moeite had om de draad op te pakken. Ik kon uren dubben over de kleinste beslissing. En dan bedoel ik echt de kleinste, hoor. Of ik wel of niet een paraplu mee moest nemen, bijvoorbeeld. Dat klinkt lachwekkend als je het zo leest, maar zo voelde ik me toen. Ik voelde me ook over van alles schuldig. Ik was geen goede vader voor mijn kinderen en geen leuke man voor mijn vrouw.
Op een middag dacht ik: dit is niet goed. Uiteindelijk ben ik ermee naar de huisarts gestapt. Die heeft me doorverwezen naar Interapy.
Gelukkig kon ik meteen beginnen. Achteraf zie ik namelijk wel in dat ik behoorlijk in de knoop zat. Het had ook niet veel langer had moeten duren. Mijn psycholoog legde me uit wat de bedoeling was van de behandeling en dat het een intensieve periode zou worden.
Ik durfde eerlijk te zijn
De behandeling was inderdaad niet makkelijk. Ik moest ineens weer plannen wanneer ik bepaalde dingen ging doen, zoals werken aan de behandeling. Maar dat werkte wel als een stok achter de deur en zorgde ervoor dat ik dan toch maar achter de computer kroop. Overigens heb ik het de hele behandeling door als zeer prettig ervaren om vanachter die computer in behandeling te zijn. Ik was veel opener tegen het beeldscherm dan ik ooit zou kunnen zijn met iemand tegenover me. Ik durfde eerlijk te zijn tegen de psycholoog en uiteindelijk tegen mezelf. Dat is heel belangrijk geweest.
Tijdens de behandeling kreeg ik gaandeweg steeds meer grip op mijn somberheid en mijn inactiviteit. Ik ontdekte dat ik voor het ongeluk mezelf soms voorbij liep. Dat ik bleef ‘lachen’ om de schone schijn te bewaren. Zolang ik maar druk bezig was, hoefde ik niet na te denken over mezelf of de dingen waar ik ontevreden over was. En die ontevredenheid was er echt wel! Gelukkig gaf de behandeling ruimte om bij deze gevoelens stil te staan.
Zo merkte ik dat ik mezelf alleen maar een waardevolle persoon vond als ik hard werkte, een goede echtgenoot en vader was en tegen iedereen vriendelijk was. Hier putte ik mijn zelfvertrouwen uit. Toen het mis ging, stortte dit 'kaartenhuis' in en was ik niemand meer. Ik leerde tijdens de behandeling dat ik het niet iedereen naar de zin hoefde te maken. Dat mijn positieve eigenschappen niet afhankelijk waren van de goedkeuring van anderen.
Niet meer zo rigide
Ik werd weer mezelf. Eigenlijk nog meer dan eerst. Ik kreeg positieve opmerkingen uit mijn omgeving en van mijn gezin. Zij waren erg betrokken bij mijn behandeling en ik ben ze heel dankbaar voor hun steun.
Het gaat nu goed met mij. Ik ben weer helemaal uit mijn dal, werk weer volledig en geniet meer dan ooit van mijn gezin. Fietsen doe ik ook nog af en toe, alleen is het nu niet meer zo’n must. Wat ik tijdens de behandeling leerde, breng ik nog dagelijks in de praktijk. Vooral het niet meer zo rigide zijn. Daar werk ik nog elke dag aan. Het einddocument dat ik in de behandeling heb geschreven, helpt me daar enorm bij.
