Op mijn achttiende is het begonnen. Ik ging op kamers en begon veel uit te gaan, naar feestjes en zo. Daar waren dan van die mooie slanke meiden en daar wilde ik graag bij horen. Dus begon ik minder te eten. Ik 'vergat' vaak te lunchen. En het werkte! Vrij snel was ik bijna vijf kilo kwijt. Op een gegeven moment at ik overdag bijna niets meer. Wat fruit, af en toe een kop soep en veel water of thee tegen de honger. 's Avonds at ik wel, maar ook niet zo heel erg veel.
Op een dag kwam ik rond een uur of vijf thuis en ik moest me gaan douchen en omkleden, omdat ik die avond moest werken. Ik dacht: "even snel een blikje soep open maken". Maar omdat ik was vergeten boodschappen te doen, was er niet zo veel in huis. Toen ging het helemaal mis. "Wat moet ik nou eten?" dacht ik in paniek. Als een bezetene begon ik alle kasten open te maken. Ik haalde een pak vanille yoghurt uit de koelkast, het was zo leeg. Toen begon ik boterhammen met pindakaas te eten en toen het brood op was, at ik de pindakaas met lepels tegelijk uit de pot. Daarna heb nog een zak chips van mijn huisgenote opgegeten. Het was een roes, alsof ik er niet bij was, alsof dit mij niet gebeurde maar ik naar iemand anders zat te kijken. Achteraf schaamde ik me dood. Wat had ik gedaan? Ik had buikpijn en voelde me misselijk en vies en stom.
Een eetprobleem vreet energie
Dat was mijn eerste eetbui. De dag erop ging ik weer mijn best doen. Ik at zo weinig mogelijk. De ene keer lukte het om niet te eten, de andere keer niet. Ik kreeg steeds vaker van die eetbuien. Soms probeerde ik daarna om alles weer eruit te gooien door mijn vinger in mijn keel te steken. Maar meestal was ik zo moe en kapot na een eetbui dat ik maar op de bank ging liggen en in slaap viel.
Een eetprobleem vreet energie. De hele dag was ik bezig met eten. Of ik zou eten of niet, wat ik dan zou eten. En met gedachten over hoe lelijk en vet mijn lichaam was. Op een gegeven moment ging ik het huis bijna niet meer uit. Alleen om te werken en soms om naar college te gaan. Ik wilde niet naar feestjes of uit eten of zo, want ik wilde niet geconfronteerd worden met lekkere dingen. Dat zou zeker weer een eetbui worden en ik moest vooral zo weinig mogelijk eten.
Mijn psycholoog bij Interapy heeft me geholpen om anders te kijken naar het probleem
Ik had het nooit aan iemand verteld. Maar op een gegeven moment werd ik zo ziek van mezelf dat ik op internet ging kijken of er iets was dat ik eraan kon doen. Ik wilde vooral van de eetbuien af en ook weer energie hebben om leuke dingen te doen met mijn vrienden. Toen vond ik Interapy. Van mijn huisarts kreeg ik een verwijzing en ik ben in behandeling gegaan.
Mijn psycholoog bij Interapy heeft me geholpen om anders te kijken naar het probleem. Ik wilde van die eetbuien af maar wel weinig blijven eten (ik noemde het gezond blijven eten). Zij heeft me helpen inzien dat wat ik deed niet echt gezond was en dat ik juist door weinig te eten de eetbuien in stand hield. Ik vond het niet makkelijk om te accepteren dat ik regelmatiger en vooral meer moest eten. Daar verzette ik me soms tegen. Ik dacht weleens "dit komt nooit meer goed". Maar mijn psycholoog gaf niet op. Ze bleef me steunen en vooral veel uitleg geven. Ze had nog gelijk ook. Want toen ik eenmaal regelmatiger en gevarieerder ging eten, kreeg ik steeds minder eetbuien en in ruil daarvan meer energie.
Als ik even terugval kan ik mezelf eruit halen
Ik heb veel geleerd. Ik weet nu waar de valkuilen zitten. Wat ik wel en niet moet doen in voor mij moeilijke situaties. Ik kan weer uit eten en naar feestjes gaan. Ik kan weer genieten van lekker eten zonder in paniek te raken. Ook heb ik geleerd om mezelf en mijn lichaam meer te waarderen. Natuurlijk blijft het soms moeilijk, maar ik heb handvatten gekregen waarmee ik zelf aan de slag kan als het nodig is. Als ik even terugval, kan ik mezelf eruit halen. Dat geeft me veel kracht.
