Het zweet brak me uit en ik werd doodsbang
De paniek overviel me zonder waarschuwing of reden. Zomaar. In de supermarkt nota bene. Ik was boodschappen aan het doen voor een etentje. Ineens – en ik weet nog steeds niet waarom of waardoor – sloeg mijn hart op hol. Alles begon te draaien. Het zweet brak me uit en ik werd doodsbang. Toen ik ook nog eens steken in mijn borst kreeg, kon ik alleen nog maar denken: “het gaat mis, ik moet hier weg of ik val flauw'.
Nergens durfde ik meer heen
Ik vluchtte de supermarkt uit. Buiten trok ik gelukkig weer een beetje bij, hoewel mijn benen nog wel erg slap voelden. Ik ging maar op de grond zitten en probeerde rustig te worden. Uiteindelijk zakte het weg en ben ik naar huis gegaan. Doodmoe ging ik op bed liggen. Helemaal niets begreep ik ervan. Er was toch niets aan de hand geweest? Waar had ik nou zo raar op gereageerd? Ik baalde verschrikkelijk. Ook al omdat ik me niet ertoe kon zetten om dat etentje te verzorgen. Het voelde alsof ik mijn vrienden in de steek liet en dat maakte het allemaal nog erger.
De volgende dag hoefde ik gelukkig niet te werken. Ik moest echt al mijn moed bij elkaar rapen om weer naar buiten te gaan. In de buurt van de supermarkt kwam de herinnering terug. Opnieuw stond ik te trillen op mijn benen. Verschrikkelijk. De volgende keer dat ik hetgeen voelde waarvan ik inmiddels weet dat je het een paniekaanval noemt, stond ik te wachten op de metro. Het was ontzettend druk die dag en heel warm. Toen de metro kwam, had ik het al zo benauwd dat ik niet kon instappen.
Ik kreeg steeds vaker paniekaanvallen en durfde bijna nergens meer heen uit angst dat het weer zou gebeuren. Gelukkig heb ik er wel over gepraat en een vriend raadde me aan om bij Interapy in behandeling te gaan. Achteraf ben ik wat blij met dat advies, maar ik moest wel wennen aan het idee.
Twijfels over behandeling op afstand
Eigenlijk was ik best sceptisch over een behandeling via de computer, zonder je psycholoog te zien. Maar vanaf het allereerste contact voelde ik me begrepen. Heel belangrijk natuurlijk. Zeker omdat het contact erg intensief was. En confronterend. Om te beginnen moest ik mijn eerste paniekaanval beschrijven. Vervolgens moest ik mijn paniekaanvallen bijhouden. Dat was helemaal niet prettig, maar het hielp wel.
Een vicieuze cirkel van angst
Ik ontdekte dat ik in een vicieuze cirkel zat met mijn angst. Van hele gewone lichamelijke reacties zoals zweten en hartkloppingen, werd ik heel erg angstig. Mijn lichaam reageerde daar weer op, waardoor ik weer banger werd enzovoort. Uiteindelijk werd ik al bang van de gedachte aan een aanval. Ik werd zeg maar bang om bang te worden. Dat was echt te gek voor woorden.
Gedurende de therapie leerde ik onderkennen dat ik best een stresskip ben. Ik wil altijd overal bij zijn en alles doen. Achteraf zag ik ook wel dat ik de dag van mijn eerste aanval ook best gestrest was. Ik had weinig geslagen, hard gewerkt, het was die dag erg druk geweest in de zaak en ik was al te laat met boodschappen doen. Helemaal niet raar dat het misliep met al die spanning.
Mijn psycholoog leerde me manieren om te ontspannen. Door de ontspanningsoefeningen ontdekte ik dat er behoorlijk wat spanning in mijn spieren zat. En de ademhalingsoefening zorgde ervoor dat ik niet meer op mijn hartkloppingen lette maar juist op mijn ademhaling. Het duurde weliswaar een paar dagen voordat ik het goed kon, maar deze oefeningen bleken cruciaal.
Een ander onderdeel van de behandeling waar ik veel aan heb gehad, is het schrijven van een steunende, adviserende brief aan een denkbeeldige vriendin met hetzelfde probleem. Ik surfte het hele internet af op zoek naar informatie over paniek en verwerkte dat in mijn brief. Maar weet je wat raar was? Ik was voor ‘haar’ veel begripvoller dan voor mezelf. En terwijl ik haar een hart onder de riem stak, was ik eigenlijk mezelf aan het genezen.
Uiteindelijk was de ontdekking dat ik gewoon bang was dat andere mensen me zouden uitlachen als ik zomaar flauw zou vallen. Ik weet nog dat ik dat in die brief schreef: dat andere mensen echt niet zouden lachen, maar juist te hulp zouden schieten. Dat maakte me zelfbewuster en sterk genoeg voor het moeilijkste deel van de behandeling: ik moest bewust een paniekaanval oproepen!
Een heftige gedachte maar door de steun van mijn psycholoog durfde ik het aan. Ik durfde naar een supermarkt te gaan, op zaterdag, op het drukste moment van de dag. Ik durfde mijn karretje vol te laden en ermee naar de langste rij te gaan. En het gekste was, er gebeurde niets. Ja, ik voelde me even wat draaierig en ook gingen er wat gedachten door mijn hoofd over paniek en zo maar ik had geen paniekaanval. Dat was een super gevoel!
Handrem losgegooid
Ik heb eigenlijk nooit meer een paniekaanval gehad. Ze zijn verdwenen zoals ze gekomen zijn. Ik blijf wel alert. Als ik merk dat ik weer stress heb of gespannen ben dan doe ik de ontspanningsoefeningen. Ik heb zelf ook wat dingen gevonden die ik regelmatig doe en die me helpen gas terug te nemen. En als ik in een situatie weer angst voel opkomen, loop ik er niet voor weg. Ik heb ervaren dat de angst wel weer weg gaat. Ik ga die situaties niet uit de weg, want dat lost het zeker niet op. Wat dat betreft vermijd ik niets. Dat was toen wel anders. Ik leefde echt met de handrem erop. Die heb ik nu los gegooid en dat 'rijdt' toch een stuk beter!
Heb je last van paniekaanvallen?
Je kunt een aantal dingen doen:- Meer lezen over de Interapy behandeling van paniekklachten.
- Ernst van klachten bepalen met de Zelftest
- Direct aanmelden voor behandeling