Vakantie in de bergen
Het gebeurde in Oostenrijk. Mijn vriendin Petra en ik waren daar op vakantie. We wilden dit keer een actieve vakantie houden: wandelen in de bergen, fietsen maar ook zwemmen in de mooie meertjes daar. We waren al een week met de caravan onderweg toen we een schitterend plekje vonden. Mooie natuur en bergen die niet te moeilijk waren om te bewandelen.
Een ongelukkige val
Die dag had het 's ochtends heel hard geregend. We wisten dat de rotsen nog glad waren. Toch moesten en zouden we die dag naar boven. Het eerste stuk ging nog best goed. We liepen door bossen en over weiden. Maar boven de boomgrens werd het lastiger. Het waaide en op de steile hellingen hadden we niet veel grip. Maar in de verte konden we de de top al zien. Dat was ons doel. Daar haalden we de motivatie vandaan om toch door te lopen.
We kwamen bij een rotspaadje met veel losse stenen. Petra liep voorop. Opeens gleed ze uit en viel ze meters naar beneden. Ze schoof langs de rotswand en viel een terras lager. Ik dacht: nu is ze dood. Het was heel onwerkelijk. Ik ben naar beneden geklommen. Ze zat onder het bloed, echt een rotgezicht. Een tijdje wist ik niet wat ik moest doen. Uiteindelijk heb ik mezelf onder controle gekregen en het alarmnummer gebeld. Ik legde uit waar we waren en gelukkig was de 'Bergrettung' snel ter plekke. Ik was bang dat Petra in coma zou blijven maar in de helikopter kwam ze gelukkig weer bij.
Ik voelde me schuldig, ik had haar overgehaald mee te gaan
Na het ongeluk begon ik me schuldig te voelen. Ik had Petra die dag overgehaald om ondanks de regen toch naar boven te gaan. Dat was eigenlijk niet verantwoord geweest. Ik kon alleen maar denken: als we niet waren gegaan, was dit haar bespaard gebleven. De beelden van de val bleven maar door mijn hoofd spoken, soms kon ik er niet van slapen. Op de meest onverwachte momenten dook haar bebloede gezicht voor me op. Het maakte me gek. Petra herstelde gelukkig snel, maar ik bleef steeds terugdenken aan het moment. Ik kon het niet loslaten. Op gegeven moment werd het me echt teveel.
Een vriend vertelde me dat Interapy een behandeling heeft voor mensen die iets ergs hebben meegemaakt. Ik moest daar maar eens naar kijken, zei hij. Toen ik over de behandeling voor traumatische ervaring las, moest ik huilen van blijdschap, ik voelde me begrepen! Toen heb ik me meteen aangemeld. Ik vulde de vragenlijsten in, vroeg een verwijsbrief aan de dokter en kon al na twee dagen starten!
Blij dat ik achter een toetsenbord zat
In de eerste vier teksten ging ik schrijven over het ongeluk. Ik kon vrij goed beschrijven wat er gebeurd was, maar over mijn gevoelens schrijven vond ik veel moeilijker. Ik voelde veel weerstand om te beschrijven dat ik me zo rot voelde. En dat ik me zo ontzettend schuldig voelde. Mijn psycholoog moedigde me aan om toch in mijn 'emoties te duiken'. Toen ik dat eenmaal deed, gingen de 'sluizen' pas echt open. Gelukkig zat ik achter een toetsenbord, want wat heb ik zitten janken!
Ik werd vreselijk boos op mezelf omdat ik mijn vriendin aan dat gevaar had blootgesteld. Daar voelde ik me heel schuldig over. Maar gek genoeg werd ik ook boos op Petra. Zij had toch ook 'nee' tegen onze wandeling die dag kunnen zeggen, bedacht ik. Het leek net alsof ik wilde dat ze een deel van de schuld van mijn schouders nam. Ik schrok er wel van en vertelde dit ook aan mijn psycholoog. Die was niet verbaasd, schreef ze. Wat ik doormaakte was een heel normale reactie op het inzoomen op een vreselijke ervaring. Haar kalmte deed me goed.
Ik kreeg meer begrip voor mijn reactie
De volgende stap in de behandeling was het schrijven van een brief aan een denkbeeldige vriend die hetzelfde had meegemaakt. Ik merkte dat ik tegenover die 'vriend' heel wat begripvoller was dan tegenover mezelf. Elke versie van de brief, ik schreef er in totaal vier, zorgde ervoor dat ik meer begrip had voor mijn reactie. Ik kon zien dat mijn schuldgevoelens nergens op sloegen. Dat ook mijn woede op Petra nergens op gebaseerd was. En dat mijn zelfverwijt me ervan weerhield het gebeuren te verwerken.
Aan de andere kant leerde ik dat ik best verdrietig mocht zijn om wat er was gebeurd. Ik vond het ook verschrikkelijk dat Petra zo veel pijn heeft geleden. De schrik voelde ik ook nog, maar uiteindelijk overheerste het gevoel van opluchting dat het allemaal goed gekomen was. Daar kon ik me op focussen.
Afronding met Petra delen
De laatste teksten van de behandeling stonden in het teken van afsluiten. Ik heb toen een brief aan Petra geschreven waarin ik haar uitlegde wat er na het ongeluk allemaal met me was gebeurd. Het is een heel open en eerlijke brief geworden waarmee ik het ongeluk een plek heb gegeven. Ik heb Petra die brief gegeven. Dat hoefde niet, maar ik wilde dit belangrijke moment met haar delen. Alles was begonnen met het ongeluk dat haar is overkomen, dus ik vond dat ze ook deel mocht nemen aan het afronden van die periode.
