Een groot verlies
Drie jaar geleden verloor ik plotseling mijn moeder. Zij was 59 en kerngezond tot ze stierf aan een hersenbloeding. Ik liep daar behoorlijk mee rond, kon mijn emoties niet uiten. Ik voelde wel eens een traan, maar het grote verdriet kwam er nooit echt uit. Het voelde alsof ik een steen met me mee droeg. Ja, ik ging echt met gebogen schouders lopen. Ik praatte er wel over. Vrij veel zelfs. Maar het was allemaal nogal verstandelijk, de emoties kwamen niet echt los. Intussen riep alles wat ik zag en deed herinneringen op. Dan kwam er wel weer een traan, maar daar bleef het dan bij. En dan slikte ik het weer door.
Het ging niet meer
Twee maanden na het overlijden van mijn moeder ging ik weer aan de slag als kraamverzorgster, wat ik 15 jaar ben geweest. Aan de ene kant vond ik het prettig om weer te gaan werken. Maar aan de andere kant moest ik mezelf er echt toe dwingen om de normale dingen weer op te pakken.
Als kraamverzorgster ben je in een leuke bijzondere situatie bij mensen in huis. Emotioneel helemaal aan de andere kant dan waar mijn eigen gevoelens lagen. Dat ging steeds meer wringen. Bij geboortes voelde ik me niet blij, maar deed alsof. Op een gegeven moment kwam ik in conflict: ik kon niet meer die smile opzetten die de ander nodig had. En dan voelde ik me schuldig, omdat ik niet genoeg dacht te kunnen geven.
Uiteindelijk heb ik het werk nog twee jaar volgehouden. Toen barstte de bom en raakte ik in de ziektewet. Het ging ook echt niet meer. Alles was te veel in mijn hoofd. Ik kon niets meer verdragen: geen geluiden, geen mensen. Ik was echt overprikkeld. Ik functioneerde niet meer. Had continu een overspannen gevoel. Was heel erg vermoeid, had nachtmerries, was gestrest, depressief, noem maar op. Ik had last van een hele reeks van klachten, die ik zelf niet kon plaatsen.
Tijdens een intakegesprek bij het reïntegratiebureau werd gezegd: "Volgens mij heb je last van posttraumatische stress." Toen viel bij mij het kwartje. Het re-integratiebureau heeft me toen het advies gegeven Interapy te gaan doen.
Rammen op het toetsenbord
Eigenlijk was ik meteen heel positief. Dit was voor mij dé manier om mijn emoties kwijt te raken. Het was voor mij een heel veilige manier want als ik tegenover iemand zit, praat ik gewoon veel moeilijker. Voor mij was het precies de goede methode op precies het juiste moment.
De behandeling was heel zwaar. Heel heftig. Het verbaast mij nog steeds dat mijn computer het heeft overleefd. Ja, ik werd hartstikke boos. Ik heb zitten rammen op dat toetsenbord... en huilen, ongelooflijk. Ik zette de doos met tissues naast me neer, deed de gordijnen dicht en zette de bel af.
De schrijfsessies, twee keer per week 45 minuten, waren heel wisselend. De ene keer had ik na drie kwartier -ik zette echt de wekker- het gevoel dat ik nog niet klaar was. En een volgend keer kon ik de tijd niet vol maken. Dat heb ik wel gedaan, maar met moeite. Dan liepen de emoties te hoog op en had ik zoiets van: ik moet blijven zitten totdat die wekker gaat. En dat schreef ik dan ook gewoon op "het lukt even niet meer, ik zit hier nog wel maar...", de emoties werden dan gewoon te heftig.
Na de eerste sessie kwam al de opluchting
Vooral het begin vond ik zwaar. Ik beleefde alles opnieuw, was weer helemaal terug op het moment dat het gebeurde. Maar ik wist dat ik er niet in zou blijven hangen en dat het schrijven mij zou opluchten. Dat was puur gevoelsmatig hoor, dat ik dat dacht. Maar vooral die eerste twee sessies, waarin ik alles in de tegenwoordige tijd weer moest doormaken waren heel heftig. Wel voelde ik meteen na de eerste sessie al opluchting. Dat gaf me de overtuiging om door te gaan.
Er kwamen dingen naar boven waarvan ik zelf niet eens meer wist dat ze bestonden. Pas door het schrijven kwam dat weer naar de oppervlakte. Opmerkingen die niet vervelend bedoeld waren hoor, maar toch op dat moment gewoon te veel voor mij waren.
Niet de hele behandeling was zwaar. Ik heb ook momenten gehad dat ik er juist naar uitkeek. Dat ik er de hele week al mee bezig was en blij was dat ik kon gaan schrijven. Ik was ook heel nieuwsgierig naar de feedback teksten…dan kon ik niet wachten. Die feedback was vaak precies goed en hielp me dan echt weer een stap verder.
Ruimte voor nieuwe dingen
Ik voelde daarna gelijk al de ruimte. Ruimte voor nieuwe dingen. Om adem te halen en het zonnetje een beetje te zien. Mijn hele kijk op het leven veranderde. Dat was ook duidelijk merkbaar voor mijn omgeving. Ineens was ik veel opgewekter, veel vrolijker, opgeruimder. Die therapie heeft echt een ongelooflijk effect op me gehad. Ik kon weer gewoon lekker bezig zijn.
Gelijktijdig met de behandeling volgde ik een soort cursus, "wat kan ik en wat wil ik." Eigenlijk wilde ik na vijftien jaar kraamverzorging wel wat anders doen. Maar ik had een vaste baan, wat wou ik, ik mocht niet klagen. Ik negeerde dus opnieuw mijn eigen gevoelens. Precies wat mijn valkuil was, vóór Interapy. Ik heb altijd het gevoel gehad er voor een ander te moeten zijn. Voor mijn familie, voor mijn vader, mijn broers. Dat is niet echt gezond. Ik had vijftien jaar kraamverzorging gedaan en had het wel gehad, ik was leeg. Nu ben ik bezig een opleiding te zoeken, om me om te scholen, ik wil weer leren.
Ik heb mijn moeder kunnen loslaten
De steen in mijn borst is weg, en dat is echt sinds ik de therapie heb gevolgd. In de laatste brief komt het woordje ‘loslaten’ steeds terug. Ik heb geleerd los te laten. Mijn moeder los te laten. De nachtmerries die ik steeds had zijn nu weg. Daarvoor in de plaats krijg ik momenteel heel mooie herinneringen terug, die gewoon helemaal weg waren.
Ik durf nu ook boos te zijn. Dat is voor mij heel wat. En ook tegen anderen zeg ik meer. Ik ben veel assertiever geworden. Heb meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb mijn mening en die mag ik ook zeggen. Een ander hoeft het er niet mee eens te zijn, maar ik mag hem wel zeggen. Omdat ik weet dat het goed voor mijzelf is mijn emoties te uiten. Door de therapie word je aan het denken gezet. Je beseft je dingen waardoor je zelf de knop omzet. Mij is dat ook gelukt doordat mijn denken is veranderd.
