Ik vond het verschrikkelijk, maar kon niets doen of zeggen
Twee jaar geleden ging ik voor het eerst alleen op vakantie met mijn beste vriendin Sanne. We hadden 's avonds in de bar van de camping een paar leuke jongens ontmoet en hadden besloten om met zijn allen te gaan stappen in het dorpje verderop. Het was erg gezellig, we hebben een paar biertjes gedronken en gelachen. Sanne vond een van de jongens meteen leuk. En toen we 's nachts terugliepen naar de camping, waren Sanne en die jongen aan het zoenen. Ze gingen ook ergens alleen zitten. Ik bleef met de andere jongens en zei tegen Sanne: "Ik ga naar de tent, slapen... doei".
Ik liep terug met die jongens en toen we bij mijn tent waren aangekomen hebben we afscheid genomen en afgesproken voor de volgende ochtend bij het zwembad. Ik viel bijna meteen in slaap, want ik was moe en ook een beetje aangeschoten. Toen de rits van de tent openging dacht ik dat het Sanne was. Opeens ging iemand op me zitten, het was een van die jongens. Ik schrok heel erg, snapte ook niet meteen wat er gebeurde: het ging allemaal zo snel… Hij begon aan me te zitten en me te zoenen. Ik vond het verschrikkelijk maar kon niets doen of zeggen, was helemaal verstijfd van angst. Het lukte hem om mijn onderbroek uit te doen. Maar net toen hij zijn broek open wilde maken, hoorde ik Sanne en haar 'vriendje' bij de tent. Hij hoorde het ook en ging snel weg. Toen Sanne naar binnen kwam deed ik alsof er niets gebeurd was.
Flashbacks
De volgende ochtend heb ik het haar verteld. Sanne was de enige die het wist. Ik heb haar laten beloven dat ze het aan niemand zou vertellen. Ik dacht: als ik er niet aan denk, gaat het vanzelf over. Maar dat was niet zo. Ik kreeg last van nachtmerries en kon me niet goed concentreren op school (terwijl ik eindexamen moest doen!). Ik durfde niet meer uit te gaan met mijn vriendinnen en als een jongen aardig was, of als iemand mij aanraakte raakte ik een beetje in paniek. Soms moest ik opeens denken aan die nacht in die tent. Zonder enige aanleiding kreeg ik dan ineens een flashback. Dan werd ik helemaal gek. Misselijk werd ik. Ik voelde me zo stom. Waarom had ik toen niet geschreeuwd? Waarom had ik niets gezegd of gedaan? Had ik hem misschien het idee gegeven dat ik hem leuk vond...?
Ik had het gevoel dat ze me goed begreep
Op internet had ik een forum gevonden waar ik met andere meiden die nare dingen hebben meegemaakt kon 'praten', dat hielp wel. Een van die forum-vriendinnen zei dat ze ergens had gelezen over een online behandeling voor seksueel trauma bij jongeren. Zo kwam ik bij Interapy terecht.
De behandeling was niet makkelijk. Ik heb heel gedetailleerd moeten beschrijven wat ik had meegemaakt, terwijl ik alles het liefst helemaal wilde vergeten. Het was moeilijk om er aan terug te denken. Ik schaamde me zo. Gelukkig was het allemaal online en hoefde ik al die dingen niet te vertellen aan iemand die 'echt' voor me zat. Mijn psycholoog heeft me veel steun gegeven. Het was altijd fijn om haar reacties te lezen. Ik had het gevoel dat ze me goed begreep en dat ik alles aan haar kon vertellen. Ik vond het best eng om afscheid te nemen van mijn psycholoog. Het was een moeilijke stap om alleen verder te gaan. Maar het is me gelukt.
Ik kan nu verder met school en met mijn leven
Het gaat nu beter met me. Ik heb vooral geleerd dat ik er niets aan kon doen en dat ik me niet hoef te schamen. Nachtmerries heb Ik niet meer en als ik terugdenk aan die jongen of aan wat hij deed, is het niet meer zo heftig. Ik kan het wel aan. Ik heb tijdens de behandeling een mooie brief geschreven aan mijn moeder. Daarin vertel ik wat er toen gebeurde en wat het met mij deed, hoe moeilijk ik het had de laatste twee jaar. Ook schreef ik in die brief dat ik in behandeling ben gegaan, wat ik daar heb geleerd en hoe ik in de toekomst verder wilde. Ik heb het (nog) niet aan mijn moeder laten lezen, maar zelf lees ik het vaak terug. Het geeft me een goed gevoel. Wie weet, misschien laat ik het mama ook lezen, want ze is er altijd voor me. Misschien begrijpt ze dan beter dat ik een tijd lang best moeilijk deed thuis omdat het niet goed ging met me. Ik ben blij dat ik deze behandeling gedaan heb. Ik kan nu verder met school en met mijn leven.
